Broń strzelecka
[1] [2]

Broń strzelecka



1. Ckm wz. 1930 "Browning"


Doświadczenia I Wojny Światowej wykazały, że najskuteczniejszym środkiem zwalczania piechoty zarówno w sensie technicznym jak i psychologicznym, jest ciężki karabin maszynowy (ckm). Na tej podstawie dowództwo polskie przyjęło, że właśnie ckm stanie się podstawowym uzbrojeniem planowanych fortyfikacji. W odróżnieniu od ściany wschodniej, gdzie planowano użyć broń systemu "Maxim", na Obszarze Warownym Śląsk montowano ckm wz. 1930 "Browning".

rys. 1

Po zakończeniu I wojny polska armia posiadała ckm-y różnych systemów (np. Maxim, Hotchkiss) jednakże w trakcie eksploatacji wykazały one liczne wady. Z tego powodu, jak również z uwagi na konieczność ujednolicenia uzbrojenia w 1927 roku rozpisano konkurs na nowy ckm. Do konkursu zgłoszono cztery konstrukcje: amerykański ckm "Browning" wz. 1917 A1 (chłodzony wodą) i wz. 1919 A4 (chłodzony powietrzem); czechosłowacki ckm "Schwarzlose-Janećek" wz. 1907/12/27 oraz angielski "Vickers" wz. 1909/27.

W wyniku prób przeprowadzonych w warunkach zimowych na przełomie 1927/28 roku zdecydowano się na amerykański model wz. 1917 A1 (rys. 1). Karabin ten charakteryzował się sporą niezawodnością, odpornością na zanieczyszczenia i prostotą budowy. Działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, zamek ryglowany był klinem, chłodzenie wodne.

Sprzyjającą okolicznością, związaną z wdrażaniem do produkcji nowego modelu ckm, był fakt, że fabryka "Colt" oraz jej przedstawiciel na Europę - belgijska wytwórnia "Fabrique Nationale" nie opatentowały tej broni w Polsce. W efekcie, na podstawie posiadanych egzemplarzy, wykonano własną dokumentację i zaoszczędzono ok. 450 tyś. dolarów. Już w trakcie tych prac, zaczęto wprowadzać zmiany konstrukcyjne. Najważniejszą z nich było dostosowanie broni do standardowej w WP amunicji mausera kal. 7,92 (oryginalnie 7,62). Ponadto wydłużono lufę, zwiększono pojemność chłodnicy, powiększono chwyt, zamieniono taśmę metalową na parcianą, stworzono nową podstawę polową itp.

W efekcie zmian konstrukcyjnych oraz kolejnych modernizacji uzyskano broń w bardzo wysokim stopniu niezawodną i skuteczną. Dzięki nieskomplikowanej konstrukcji łatwą w obsłudze i konserwacji. Pierwsze, seryjne egzemplarze trafiły na uzbrojenie armii w 1930 roku, stąd jego nazwa - ckm "Browning" wz. 30 (rys. 2).

Dane techniczne:
Długość broni: 1200mm; lufy: 720mm
Prędkość początkowa pocisku: 845m/s
Nastawy celownika: 200 - 2000m
Maksymalna donośność: 4500m
Szybkostrzelność praktyczna: 400 - 450 strz./min.
Waga karabinu z wodą: 21kg;
podstawy: 28kg;
taśmy z 330 nabojami: 8,3kg

rys. 2


[1] [2]
 
Design - d4u.pl